قرص لاغری وگووی از آمپول‌های تزریقی جلو زد؛ کاهش ۴.۱ درصدی وزن پس از تغییر درمان

سالم‌خبر: داده‌های یک مطالعه نشان داد بیمارانی که داروهای تزریقی کاهش وزن از جمله وگووی و زپباند را کنار گذاشته و به قرص روزانه وگووی نُوونوردیسک روی آورده‌اند، طی سه ماه به‌طور میانگین ۴.۱ درصد از وزن بدن خود را از دست داده‌اند.

به گزارش سالم‌خبر به نقل از رویترز، نتایج این مطالعه روز چهارشنبه در نشست انجمن اروپایی مطالعه دیابت (EASD) در میلان ارائه شد. در این مطالعه ۱۹۴ بیمار که پیش‌تر از درمان‌های تزریقی چاقی استفاده می‌کردند، پس از تغییر درمان به سماگلوتاید خوراکی، ماده مؤثره وگووی و اوزمپیک به‌طور متوسط ۴ کیلوگرم کاهش وزن داشتند.

وزن متوسط شرکت‌کنندگان در آغاز مطالعه حدود ۱۰۰.۵ کیلوگرم بود و پس از سه ماه، حدود ۴۱ درصد از بیماران دست‌کم ۵ درصد از وزن بدن خود را کاهش داده بودند. همچنین سهم افرادی که در گروه چاقی بالینی قرار داشتند، از ۸۷.۱ درصد در شروع مطالعه به ۶۵.۵ درصد پس از سه ماه کاهش یافت.

مارتین هولست لانگه، مدیر ارشد علمی نُوونوردیسک، درباره نتایج این مطالعه گفت: «سؤال‌های زیادی درباره پایبندی بیماران به قرص و ترجیح آنها برای مصرف خوراکی وجود داشت، اما داده‌ها به‌وضوح نشان می‌دهد بسیاری از بیماران با قرص حتی عملکرد بهتری نسبت به داروهای تزریقی داشته‌اند.»

این یافته‌ها در شرایطی منتشر شده که نُوونوردیسک تلاش می‌کند جایگاه خود را در بازار داروهای خوراکی چاقی تثبیت کند. این شرکت که پس از عرضه وگووی تزریقی در سال ۲۰۲۱ به یکی از ارزشمندترین شرکت‌های بورسی اروپا تبدیل شده بود، طی سال‌های اخیر با رقابت شدید ایلای‌لیلی مواجه شده و ارزش سهام آن بیش از ۷۰ درصد از اوج خود فاصله گرفته است.

با این حال، قرص وگووی اکنون به یک نقطه اتکای مهم برای نُوونوردیسک تبدیل شده است. طبق ارائه‌های این شرکت، داروهای خوراکی حدود یک‌سوم نسخه‌های داروهای چاقی در آمریکا را به خود اختصاص داده‌اند و نُوونوردیسک بیش از ۸۰ درصد نسخه‌های جدید داروهای خوراکی چاقی را در اختیار گرفته است.

مدیرعامل نُوونوردیسک نیز پیش‌تر گفته بود داروهای خوراکی کاهش وزن می‌توانند تا سال ۲۰۳۰ حدود نیمی از بازار جهانی داروهای چاقی را در اختیار بگیرند؛ بازاری که تحلیلگران ارزش سالانه آن را تا پایان دهه ۱۰۰ میلیارد دلار یا بیشتر برآورد می‌کنند.

البته نتایج این مطالعه باید با احتیاط تفسیر شود؛ چراکه مطالعه در شرایط واقعی درمان انجام شده و بخشی از داده‌ها بر گزارش خود بیماران متکی است و برخلاف مطالعات تصادفی‌سازی‌شده، نمی‌تواند رابطه علت و معلولی قطعی را اثبات کند.